Getuigenissen

Onderstaand kun je een aantal getuigenissen lezen van mensen die betrokken zijn bij de community. Wil je onderdeel worden van de community en ook jouw getuigenis hiertussen zien staan? Stuur dan een e-mail naar info@onlinechurch.nl!

Jack Mac Donald

Ik ben niet christelijk opgevoed, maar in november 1999 gaf ik als 20-jarige jongeman mijn leven aan Jezus. De wereld stond op het punt van vergaan en ik kon daar maar beter klaar voor zijn. Grapje natuurlijk, maar het naderende bijzondere jaar 2000 zorgde voor een hoop onrust in elk geval.

Een paar maanden daarvoor begon er een honger in mij te groeien die niet meer te stillen was. Ik was altijd al bezig geweest met het zoeken naar zingeving. Waarom zijn we hier op aarde? Wat is het doel van het leven? Ik zocht naar antwoorden in de wetenschap en in religie. Maar allebei gaven ze mij geen voldoening.

Ik kreeg echter een steeds groter wordende nieuwsgierigheid naar God. Ik wist alleen niet zo goed hoe ik Hem moest leren kennen. Ik ging met mensen praten waarvan ik wist dat ze naar een kerk gingen, maar ook daar kreeg ik niet echt de antwoorden die ik zocht. De honger bleef.

Tot het moment dat ik bij een vriend thuis was, met een groep andere vrienden. We zaten daar met zo’n tien tot twaalf man schat ik in. De setting was zoals gewoonlijk erg werelds, er werd veel geblowd en er was grof taalgebruik. Totdat ik op een gegeven moment in de hoek van de woonkamer de vriend die daar woonde hoorde praten over “het Lam van God”. Op dat moment ging er een lichtje in mij aan. Ik voelde dat daar waarheid gesproken werd en ik ging naar hem toe met de vraag of hij daar meer over wilde vertellen.

Hij nodigde me uit om een keer mee te gaan naar de kerk waar hij naartoe ging. Een huisgemeente vlakbij het huis waar ik jarenlang gewoond had. Die stap vond ik nog te groot, echter had ik zoveel vragen. Ik studeerde toen in Rotterdam en op weg naar school kwam ik mensen in de bus tegen waarvan ik te weten was gekomen dat ze ook naar die huisgemeente gingen. Ik stelde ze allerlei vragen over engelen, dinosaurussen etc etc, ze konden er echter geen antwoord op geven en ze zeiden tegen me dat ik beter een keer naar die huisgemeente kon gaan zodat ik die vragen kon stellen aan de voorganger daar. Die stap vond ik echter nog steeds te groot.

Datzelfde jaar ging ik naar New York. M’n eerste reis alleen. Midden op Times Square was een groep donkere mannen aan het preken over de “twelve tribes of Israel” en de “God of Abraham”. Zij claimden echter dat de donkere mens het uitverkoren volk van God en de twaalf stammen van Israël waren. Dat deel bleef niet bij mij hangen, dat ze zoveel spraken over God bleef wél bij me hangen. Ik heb zo’n twee uur naar die mensen staan luisteren voordat ik terug naar m’n hotelkamer ging.

Eenmaal terug op m’n hotelkamer gingen er allerlei vragen door m’n hoofd. Als God bestaat, waarom zijn er dan oorlogen? Waarom zijn er hongersnoden? Waarom zijn er ziektes? Waarom zijn er dan ook kindjes die hier mee te maken hebben? Op dat moment kreeg ik in mijn hoofd echter stuk voor stuk antwoord op elke vraag. Dit gaf me veel rust.

De honger bleef en werd alleen maar groter, totdat ik het niet meer kon uitstellen om naar die huisgemeente te gaan. Vlak voordat ik naar binnen wilde gaan kwam ik ineens m’n beste vriendje van de basisschool tegen. Hij probeerde me tegen te houden om naar binnen te gaan en waarschuwde mij; “Ga daar niet naar binnen, ze brainwashen je daar volledig”. Ik zei uiteindelijk tegen hem; “Ach ja, ik zie het wel. Als ik het niks vind ben ik zo weer weg. Wat willen ze doen? Ze kunnen me dan toch niet tegenhouden”.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik ging naar binnen, maar met een open houding. Maar ook met een houding van, als ik het niks vind, ben ik ook zo weer weg. Het verliep echter anders. Ik voelde dat daar waarheid gesproken werd. Alle vragen die ik had, de zoektocht naar de betekenis van het leven, de invulling van zingeving, alles wat er in mij omging kwam daar tot rust. Toen wist ik, dit is de God die ik wil kennen en wil dienen, dit is de God waar ik meer van wil weten! Diezelfde avond gaf ik mijn hart aan Jezus en Hij is daar nooit meer uitgegaan.

De honger bleef. Ik wilde groeien en meer van deze Jezus leren kennen. De kennis nam toe en de honger veranderde in vuur. Ik werd steeds vuriger voor deze Jezus die ik had ontmoet. Ik was verbaasd, waarom heeft niemand mij eerder over deze Man verteld? Waarom kennen mensen Hem niet? Ik ging zelf flyers maken, ik printte deze uit en hing ze op in bushokjes. De evangelist in mij ging aan. Ik nam mijn bijbel en videobanden (ja het is zo lang geleden…) mee naar de blowende vrienden en vertelde ze over Jezus. Ik had een enorme fascinatie voor het boek Openbaring en vertelde ze over de draak met zeven hoofden in het boek Openbaring, over de opname en de tweede terugkomst. Ik stond in de fik voor Jezus, dit was mijn eerste liefde!

In het boek Openbaring zegt Jezus tegen de kerk in Efeze: “Maar ik heb tegen u, dat gij uw eerste liefde verzaakt hebt” (Openbaring 2:4). Dit is mijn oproep aan mezelf en aan een ieder die dit leest en Jezus ooit gekend heeft. Ga terug naar die eerste liefde. Neem dat vuur terug en combineer het met de kennis en ervaring die je hebt opgedaan in je leven en geef dat terug aan God. Ga leven vanuit die eerste liefde, want Hij is dat meer dan waard!

Joy Mac Donald

Ik verhuisde naar Haarlem en kwam te wonen vlakbij een kerk waar buiten op de muur staat: de weg, de waarheid en het leven. Ik vond het een prachtige tekst, maar ik had geen idee van de achtergrond. Ik wist eigenlijk helemaal niets van het christelijk geloof. Lange tijd heb ik het alternatieve pad bewandeld, ik was altijd al heel gevoelig en via de alternatieve weg voelde ik me begrepen zonder woorden door een vrouw waar ik op jonge leeftijd bij terecht kwam.

Ik kreeg meer interesse in spiritualiteit en ik had veel affiniteit met engelen. Ik dacht altijd contact te hebben met een soort engelenenergie en waar sommigen precies wisten met welke engel of gids ze communiceerden, kon ik er nooit de vinger op leggen. Dat vond ik lastig. En ik dacht me meer te moeten ontwikkelen op dat vlak. Van healings, readings, workshops tot truffels. Tot ik op een punt kwam en me besefte: ga maar gewoon mens zijn. Aan het dagelijks leven heb je al genoeg.

Kort voordat ik naar Ibiza verhuisde, op 1 november 2021, was ik op de markt in Haarlem. Daar stond een bus met daarop: Jesus Saves. Een man kwam naar me toe en vroeg: geloof je in God? Ik zei ik geloof wel dat er meer is, maar niet in God. We hadden een mooi gesprek en hij heeft voor me gebeden. Ik kreeg een bijbeltje en een flyer met een gebedje erop over Jezus. Dat heb ik thuis hardop gelezen en vanaf die dag ben ik gaan praten met God, nog zonder enige kennis.

Toch viel alles op z’n plek, het was geen engelenenergie. Het was altijd God, maar ik kende Hem niet. Er kwam een enorme rust over me heen en ik ervaarde een diep vertrouwen. Ik heb het nog een tijd voor mezelf gehouden, tot ik ontdekte dat meer vrouwen dit doormaakten. Langzaam groeide ik in geloof. Ik had veel vragen en was bang dat het een soort hype zou zijn. Maar dat is het niet, het is echt.

Een jaar na die eerste ontmoeting, in november 2022, ben ik gedoopt. Ik weet nu diep van binnen: Jezus is de Weg, de Waarheid en het Leven. God kennen, een persoonlijke relatie hebben met Hem is wat ieder mens nodig heeft. Laat je niet afleiden door alles en iedereen om je heen. Zoek God en houd je ogen gericht op Hem, Hij werkt met ieder mens op unieke wijze.

Michelle Westerburger

De Weg , de Waarheid en het Leven

Woorden die voor mij voortaan als vanzelfsprekend voelen. Wat ik hier nog aan toe wil voegen is eindstation. Want dat is het voor mij.

Jarenlang ben ik zoekende geweest, voornamelijk naar de waarheid OVER de weg en het leven. Ik zette de tv uit, sloeg de krant dicht, ging demonstreren voor onze vrijheid en deelde mijn wereldbeeld waardoor ik weggezet werd als wappie. Ik probeerde mensen wakker te schudden en de waarheid te laten zien, daar issie weer die WAARHEID. Want wat is dat? De waarheid…

Waarheid is in overeenstemming zijn met de werkelijkheid, in de eerste plaats toegeschreven aan overtuigingen, uitspraken en theorieën, maar ook aan een levenshouding of ethiek. Absolute waarheid is betekenis en definitie. Maar hoe zit het dan met de menselijke en vooral persoonlijke perceptie over deze zaken? Vandaag gaat het over mijn perceptie, mijn geloof en vooral MIJN waarheid.

Als kind ben ik katholiek gedoopt en deed ik mijn communie. Dit alles om daarna mijn leven te vervolgen als semi-atheïst. Waarom werd ik feitelijk gedoopt? En deed ik mijn communie? Het was in mijn ogen 1 grote grap, een façade, een lege huls zonder enige betekenis.

Kom ik weer terug bij die waarheid. Zo’n 3 jaar geleden dacht ik deze in pacht te hebben en werd ik zoals zovelen verleid door the new age. Ik deed een ayahuasca ceremonie. Ging kaartjes leggen, kocht edelstenen die mijn vibratie wel eens even omhoog zouden gaan brengen, bezocht verschillende sjamanen en healers en mijn systeem stond wagenwijd open. Ik sprak met mijn overleden opa en oma en zelfs met mijn ongeboren kind waarvan ik in 2004 na 18 weken heb moeten bevallen na het krijgen van een miskraam.

Met de kennis van nu weet ik dat dit deze personen helemaal niet waren maar dat dit demonen waren, de duivel, satan.. hoe je hem ook wilt noemen. Enfin mijn toekomst zag er rooskleurig uit, althans dat zeiden de kaarten, healers en sjamanen. Wanneer ik terug denk aan deze periode in m’n leven voel ik m’n benen week worden en bekruipt me een naar en donker gevoel. Een gevoel wat er destijds ook al was, maar wat ik botweg negeerde. Ik werd letterlijk van links naar rechts geslingerd over de duivelse kermis waar ik me in bevond om vervolgens na elke spirituele dopamineshot na een paar dagen weer terug te vallen in die leegte, die welbekende leegte. Die leegte waaruit je steeds wanhopig probeerde te ontsnappen. Die leegte die onmogelijk op te vullen leek.

Na 2 jaar Corona ellende, een totale verandering van wereldbeeld, steeds minder gelijkgestemden om me heen en de hunkering naar meer zon in m’n leven besloot ik naar Ibiza te emigreren. Een droom die uit kwam (dacht ik). Na aankomst bleek ik deze hele onderneming nogal gebagatelliseerd te hebben en voelde ik me alles behalve gelukkig.

Ik raapte mezelf bij elkaar en ging onderzoeken welke geweldige spirituele praktijken het eiland allemaal te bieden had. Dit was uiteraard een mooie bijkomstigheid en zelfs een van de vele redenen van mijn immigratie. Ik had me namelijk in NL reeds sinds een aantal jaren volledig ondergedompeld in de new age spiritual ways.

Toch zat er iets in mij wat me afremde en ik werd op de een of andere manier tegengehouden in alles wat ik wilde doen. Geplande sessies gingen meerdere malen niet door en ik merkte aan mezelf dat het me ook niet meer zoveel boeide allemaal. Na enkele weken op het eiland kreeg ik een telefoontje van 2 lieve vrienden Kees en Margreet.

Kort samengevat waren zij op dat moment bezig met het onderzoeken van het christelijk geloof en lazen zij de bijbel. Ze gaven aan intussen een soort afkeer ontwikkeld te hebben voor alle new age praktijken. Ik was hierdoor totaal van m’n stuk gebracht. Ik hing op en kon alleen nog maar voor me uit staren. Dit waren (en zijn nog steeds) goede vrienden, die ik altijd serieus heb genomen, slimme mensen, truthseekers, maar iets in mij kon het niet rijmen. Ik had natuurlijk zelf al bepaalde gevoelens die dus feitelijk bevestigd werden door hen, maar toch vocht er iets in mij tegen dit gevoel.

Ik besloot alles los te laten. Zowel mijn eigen spirituele new age geloof als het gesprek met Kees en Margreet en alles wat daarbij hoorde. Ik was dus eigenlijk letterlijk van m’n geloof gevallen en voelde me weer die semi-atheïst die ik jaren geweest was (semi omdat ik diep van binnen altijd wel heb gelooft in iets groter dan onszelf, maar doordat ik niet wist wat dit was, deed ik net of het niet bestond).

In de periode die hierop volgde ging het steeds minder goed met mij en ik ontwikkelde een eetstoornis. Kleine sidenote: ik heb al 10+ jaar een ongezonde relatie met voeding maar zag dit nooit als probleem. Enfin er gingen een aantal maanden overheen en in deze maanden zag ik dagelijks ongewild en ongevraagd overal hartjes. In voedsel, in stenen, in planten, voorwerpen, het was bijna niet te geloven. Ik dacht toen dat het een teken was van boven en dat ik meer zelfliefde mocht hebben. Terugkijkende naar die periode weet ik nu beter en was het Jesus all along.

Langzaam maar zeker werd ik meer aangetrokken door God en het christelijke geloof. Ik kwam onbedoeld op Instagram pagina’s, werd in winkels geconfronteerd met beelden en afbeeldingen van Jezus, en sprak ineens met christelijke mensen. Ik zag om me heen een aantal mensen zich bekeren, maar ik hield voet bij stuk en bleef het bewust wegduwen.

Totdat ik in oktober op het retreat van Margriet aankwam waar mijn verwachting werd platgewalst met de waarheid. Daar wassie weer die ‘waarheid’. Margriet deed haar getuigenis voor een hele groep vrouwen met totaal uiteenlopende karakters en overtuigingen, respect!

Ze begon te praten en het enige wat ik kon was met een open mond en water in m’n ogen luisteren. Ik had gevraagd om een teken, nou ik kan je vertellen dat dit het grootste teken was wat ik ooit gekregen heb. Een gedeelte van haar verhaal was totaal overeenkomstig met het mijne. Alles klopte ineens en viel op z’n plek.

Zoals mijn hart op dat moment overstroomde, stroomde die nacht de tranen over m’n wangen. Ik was in de war, blij maar verdrietig tegelijk. Het voelde alsof ik iets was verloren, maar er tegelijkertijd iets veel mooiers voor terug gekregen had. Dit iets mooiers was wel nog eng en onbekend waardoor de tranen die vloeiden niet enkel van blijdschap waren maar ook zeker van verdriet. Die avond bad ik voor het eerst in mijn leven naar Jezus Christus.

Dit voelde gek en onwennig, maar toch warm en fijn. Ik dacht en nu? Ben ik nu een christen? Vanaf dat moment groeide mijn geloof iedere dag en vond ik rust. Rust in mijn hoofd, rust in mijn lichaam, rust in mijn hart, rust in mezelf, maar vooral rust in mijn geloof.

HET geloof. Ik ben verre van perfect, maar leer elke dag en wat voelt het bijzonder en fijn om nooit meer alleen te zijn. God is er altijd en hij is de enige die ik 100% vertrouw. Weet ik het even niet? Geef ik het aan God en weet ik dat het goedkomt. Jezus is mijn redder en God is mijn vader.

Ik laat me dan ook vanaf nu volledig door hen leiden. Het eindstation is bereikt. Ik ben thuis. Thuis bij Jezus, thuis bij God. Want Hij… alleen HIJ. Is de weg de waarheid en het leven.

Linda Rijfkogel

Al zolang ik weet voel ik mij niet echt thuis in deze wereld. Ik heb er eigenlijk nooit echt wat van begrepen. Wat doen we hier eigenlijk? Waarom is deze wereld zo vol haat, is er zoveel verdriet en lijden en waarom zijn dingen zo onrechtvaardig? Hoe ouder ik werd des te meer het leven voelde als lijden, en vooral als kei hard werken.

Daarbij verloor ik op jonge leeftijd mijn oma aan zelfdoding. dit had natuurlijk een enorme weerslag op mijn gezin van herkomst, er hing vaak spanning en omdat dit (door taboe) geheim moest blijven (ook voor mij) was er ineens een groot geheim binnen de familie.

Pas op latere leeftijd ben ik er achter gekomen wat er daadwerkelijk met mijn oma is gebeurd.

Dat niet om kunnen gaan met mijn leven in deze wereld, al die spanning en het onvervulde lege gevoel wat ik bij mij droeg zorgde ervoor dat ik al jong bij de eerste hulpverlener terecht kwam. Dit kabbelde steeds wat verder, en zo ging ik ging van hulpverlener naar hulpverlener in alle soorten die er zijn. Van maatschappelijk werker naar een psycholoog. Van spiritueel coaches tot psychiaters. Alternatieve geneeswijzen you name it. Daarbij slikte ik ook nog eens behoorlijk zware medicatie.

Uiteindelijk toen niets echt hielp en ik radeloos was. en de pijn die ik voelde ondragelijk werd heb ik geprobeerd een eind aan mijn leven te maken. Het hoefde voor mij niet meer, ik kon eerlijk gezegd niet meer. Ik nam een overdosis van een cocktail aan zware medicatie in de hoop dat mijn lichaam het zou begeven. Het enige wat ik wilde was dat ik af zou zijn van al die ondragelijke pijn en leegte.

Deze poging mislukte en ik weet nog dat ik op dat moment liggend in het ziekenhuis aan de hartbewaking van binnen kapot ging en alleen maar dacht wat moet ik hier. Ik wil niet meer, mijn leven voelde leeg, van binnen voelde ik mij dood.

Het was duidelijk dat er wat moest gebeuren. Ik kwam tot 2 tweemaal toe terecht bij een instelling en ik volgde zware programma’s waar ik meerdere dagen in de week deel aan nam. Toch, hoewel ik er best wat van op heb gestoken heeft het mij nooit echt geholpen en de sleutel gebracht naar innerlijke vrede, en vervulling.

Ik zocht overal naar iets wat mijn leegte die ik mijn leven lang voelde kon opvullen of mijn pijn weg kon nemen, alcohol, drugs (ik raakte zelfs jarenlang verslaafd), geweld, eten (stoornis van teveel eten tot mijn eten uitspugen), geld, lust, feestjes. noem het maar op. Er was eigenlijk niets echt bevredigend

Het gevoel dat ik had bij deze wereld bleef en het lijden dat ik ervoer bleef ook. Ik liep met vragen en ging opzoek naar antwoorden op mijn vragen. Ik dook diep in “The Rabbit Hole” of zoals het wordt afgedaan “complottheorieën”.

Het werd mij duidelijk dat er duistere machten zijn die deze wereld regeren. Ik was in shock en werd bang. Ik kreeg last van angst en paniekaanvallen. Bang voor de toekomst, toen ik erachter kwam dat er een hele duistere agenda wordt uitgerold. Ik liep helemaal vast.

Nadat ik voor de zoveelste keer vast liep kwam er een andere beweging op mijn pad, ik kwam terecht in New age. Ik dacht het helemaal gevonden te hebben want in de new age wordt ook gesproken over de duisternis/matrix. Daar lijkt licht en liefde en het streven naar een hoger bewustzijn de oplossing voor het scheppen van een nieuwe wereld.

Hoewel ik ergens wat weerstand voelde dacht ik, erger zal het vast niet worden, en die nieuwe wereld, die verlichte versie van mezelf leek de perfecte escape uit deze duisternis.

Wat begon bij mediteren, en een healing, ging steeds verder. Ik had een huis vol edelstenen, boeken, kaarten etc, en was de hele dag bezig met de gedachte mezelf te moeten helen. Schaduwstukken aan te kijken, trauma’s uit allerlei vorige levens te helen, cacaoceremonie, maanceremonies, proberen contact te maken met gidsen, spirits etc, affirmaties op te schrijven noem het maar op. En hoewel sommige dingen mij soms wat verlichting gaven of mij ‘high lieten viben’, voelde het daarna vaak ook weer heel zwaar en heeft het nooit echt diepe vervulling gegeven. Daarbij ging al mijn geld op aan deze nieuwe manier van leven.

Ik ontdekte de wet van aantrekking en dacht het helemaal gevonden te hebben. Bizar hoe het werkte, ik werd er enthousiast van en ontdekte na verschillende cursussen en boeken die ik erover las een methode die werkte voor mij. Ik wilde dit met iedereen delen.

Ik was ervan overtuigd dat als we met z’n allen een shift zouden maken dat we zelf een nieuwe wereld konden creëeren, een shift naar 5D. Ik dacht er echt mensen mee te kunnen helpen dus ging ik zelf aan de slag met een online programma en deelde er ondertussen veel over op mijn Instagram account.

Het sloeg aan en al meerdere mensen hadden aangegeven de cursus aan te willen schaffen. Het leek fantastisch ik kon zelf mijn droomleven manifesteren en ondertussen andere mensen leren dit ook te doen. Win win situatie dacht ik.

Toch voelde het diep van binnen anders. Want hoewel ik veel ‘manifesteerde’ voelde ik mij nog altijd leeg, niets was eigenlijk echt bevredigend hoe groot de manifestaties ook waren. Nog altijd was ik rusteloos en ervoer ik het leven als lijden. Daarbij was het nooit genoeg.

Wat ik ondertussen ook niet zag (ik vind dit heel confronterend en pijnlijk) was dat ik zo met mezelf bezig was, dat dit eigenlijk ten kostte ging van mijn gezin. Al mijn tijd en energie ging zitten in mijn eeuwige processen van helen en affirmeren.

Toch ging ik door en net toen ik de puntjes voor de cursus op de i aan het zetten was, begon Isa Chappin te schrijven over Jezus en vals licht. Ik werd enorm getriggerd. Het deed wat met me. Ik werd zelfs een beetje boos. Toch las ik elke dag, soms zelfs ’s nachts haar teksten. Ik snapte niet wat er van binnen gebeurde. Ik herkende veel van wat ze schreef in mijn eigen situatie.

Net voor ik van plan was de cursus die manifesteren met een powermindset heette te lanceren gebeurde er iets.

Ik las een zin van Isa waarin zij schreef wat als kind van God zijn genoeg is. Deze ene zin raakte mij zo diep dat er iets gebeurde wat mijn leven daarna compleet heeft veranderd. De schellen vielen van mijn ogen en ineens werd alles mij duidelijk.

Ik ging op mijn knieën en zei God als dit klopt dan alstublieft laat mij gewoon Uw kind zijn. ik ben moe en uitgeput en ben er zo moe van alles op eigen kracht te moeten doen.

En op dat moment gebeurde er wat, het was God/Jezus die mij aanraakte dwars door alles heen.

Hij liet mij zien hoe ik verleid was en hoe de duisternis mijn leven regeerde, hoe zondig ik heb geleefd. Hij liet mij zien dat ik mijn leegte probeerde op te vullen met de dingen van de wereld, die leuk kunnen zijn maar die zonder Hem altijd leeg zouden blijven.

Ik wist het dit is waar. Dit is waar ik altijd naar heb gezocht, naar Hem. Dit is het ontbrekende stukje in mijn leven. Ik kan in woorden niet eens beschrijven wat er op dat moment gebeurde. Vrijwel direct bevrijdde hij mij van het 1 op andere moment van mijn drugsverslaving.

Daarna volgde een periode waarin ik laagje voor laagje werd afgepeld. Alles waarmee ik mijn leven probeerde op te vullen, alles van wie ik dacht wie ik was. Het brokkelde allemaal af. Ik kon alleen maar huilen. Het was confronterend om te zien hoe diep ik heb gezeten en hoeveel er omhoog kwam. Maar ik was niet alleen, Jezus was bij mij. Hij heelde mijn wonden.

Het was Hij die mij bij mijn hand pakte en mij aan Zijn hand mee nam door het hele proces. Het was een heel diep weten dat Hij bij mij was en mij hierdoorheen hielp. Ik hoefde het niet meer alleen te doen. En na mijn leven lang zoeken voelde ik mij voor het eerst in mijn leven vervuld.

Na deze periode kwam er rust. Een diepe innerlijke rust. Een gevoel van vrijheid en van kalmte kwam over mij heen. De leegte is weg en voor het eerst in mijn leven ben ik niet meer bang voor het leven. Ik voel mij geliefd en gedragen.

Ik ervaar een diep vertrouwen. Ik weet nu dat wat er ook gebeurt in mijn leven. Hij is er altijd. Hij vangt mij op, geeft mij rust en geeft mij weer nieuwe kracht, waar ik ook doorheen ga.

Mijn leven is 180 graden gedraaid. Ik voel mij een heel ander mens. Ik zoek niet meer, ik heb gevonden. Ik ben zo dankbaar.

De liefde van Jezus. Geen strenge religie maar een relatie.

Kom tot mij allen die vermoeid en belast zijn en ik zal u rust geven. Mattheus 11:28

Gerda Gümüs – Booij

Als kind heb ik veel meegemaakt: een vader die alcoholist was, allerlei problemen binnen ons gezin, in een pleeggezin wonen. Sinds jongs af aan ben ik bekend met hulpverlening. Ik had last van angst, dwang, paniek. Geen leuke dingen natuurlijk. Op mijn 11e ongeveer is mijn vader gelukkig afgekickt van de alcohol.

Ik ben opgegroeid in een christelijk gezin, maar een echte relatie met God was er niet. Het ging meer om regels volgen. Sinds ongeveer halverwege de middelbare school ben ik met het het geloof bezig geweest. Ik was op zoek, maar ik geloofde ook vooral wanneer het en wat mij uitkwam. Soms had ik periodes dat ik God heel dicht bij voelde en echt voor Hem koos, soms dwaalde ik helemaal af. Ook is er een periode geweest dat het van mij allemaal niet meer hoefde; als er een God bestond, waarom dan al die ellende.

Toen mijn vader ziek werd en overleed vond ik dit echt heel moeilijk. We botsten enorm vanwege onze karakters, maar waren nadat ik op mezelf ging wonen dikke maatjes geworden. Waarom moest papa in vredesnaam zo lijden? 5 jaar geleden raakte ik in een behoorlijke depressie. Ik kon echt niet meer en wilde ook niet meer leven.

Ik bad God of Hij mij maar bij zich wilde halen, passieve zelfmoordgedachten eigenlijk. Juist op het moment dat ik echt niet meer verder kon mocht ik echt God ervaren, Hij trok mij uit de put en ik mocht ik dwars door alle strijd heen bij Hem tot rust komen. Ik heb echt ervaren dat God zielsveel van mij houdt, dat Hij zelf voor mij zorgt. Ik probeerde altijd alles zelf op te lossen en als het echt niet anders kon bad ik tot God. Ik leefde met één been bij God en één been in de wereld.

Vanaf dat moment werd echter alles anders, God was bij mij en Hij zorgde voor mij. Ik heb Jezus, God’s Zoon, aanvaard en aangenomen als mijn Redder, mijn Verlosser en mijn Heer. Jezus heeft voor al mijn moeite, mijn zonde, mijn pijn, geleden. Hij is mishandeld, Hij is aan het kruis genageld, gestorven, begraven en weer opgestaan, zodat ik eeuwig mag leven. Daar, aan het kruis genageld, dacht Hij aan mij. Ik mag nu een relatie met Hem hebben, van hart tot hart. Ik kan nu niet meer zonder Hem leven! Ik weet en geloof dat wanneer mijn leven hier op aarde eindigt, ik bij Hem verder mag leven. Jezus leeft in eeuwigheid en ik mag met Hem leven.

Dat betekent niet dat nu alles in mijn leven perfect is, dat ik een perfect mens ben, dat ik geen pijn of verdriet meer heb. Ook nu, terwijl ik nog op deze aarde leef, heb ik vragen. Waarom moeten zoveel mensen lijden? Sommige dingen zijn zo oneerlijk, soms heb ik enorme twijfel, soms heb ik moeite met mezelf te accepteren, vaak weet ik zelfs geen antwoorden op de vragen die ik heb. Maar dwars door alle vragen en twijfel heen weet ik één ding: God heeft gedachten van vrede over mij, Hij zelf zal mij een hoopvolle toekomst geven!

Straks, wanneer Jezus terug komt, zal ik geen moeite, geen verdriet, geen angst, geen pijn, geen twijfel meer hebben. Nu ken ik Jezus nog niet volkomen, maar straks zal ik oog in oog met Hem staan, Hem volledig kennen, zoals Hij mij door en door kent. Ik ben op reis naar mijn eeuwige bestemming, thuiskomen bij God. Dat is het mooiste wat er is!

God heeft zoveel liefde voor de wereld dat Hij Zijn enige Zoon heeft gegeven, zodat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft. God wil dus dat wij ons leven aan Hem geven, op Hem gaan vertrouwen, in Hem gaan geloven, zodat wij voor altijd samen met Hem mogen leven. Een mooier kado bestaat niet! Bij Hem is rust, vrede en vreugde; een heel nieuw leven!

Laura

Mijn naam is Laura en ik ben niet Christelijk opgevoed. Ik ben eerder heel spiritueel opgevoed met kristallen en dat soort dingen. Ik heb altijd al het geloof iets interessants gevonden. Ik dacht altijd bij me zelf: “ik zou ook wel willen geloven”. Maar ik dacht altijd dat ik dat niet kon, omdat ik niet zo ben opgevoed dus ik “weet beter”. Uiteindelijk dacht ik, maar wat houdt mij tegen?

Toen ontmoete ik Olivia. Olivia en Jack (haar vader) hebben mij erg veel geleerd over het geloof, ik begon het steeds interessanter te vinden en begon langzaam ook dingen te geloven.

Toen een Christelijke vriendin van mij erachter kwam dat ik het geloof interessant vond, nam ze mij mee naar de kerk. Toen ik binnenstapte voelde ik al meteen de rust over mij heen vallen alsof het kwaad niet bestaat. Ik heb zo van deze kerkdienst genoten dat ik nog een keer met haar mee ben gegaan.

Uiteindelijk besloot ik dat ik vaker naar de kerk zou willen gaan en dat ik mijn geloof wil voortzetten.

22 november 2022 ben ik met een vriend van mij naar een kerk gegaan bij mij in de buurt. Ook dit vond ik helemaal geweldig.

Ik werd hier meteen warm verwelkomd, hoewel ik in het begin best verlegen was, kwam mijn ware zelf al snel naar buiten. Ik besloot dat ik elke week naar deze kerk zou willen gaan. Hier heb ik erg veel vrienden gemaakt die ik nog steeds elke zondag zie. Hier heb ik een van mijn beste vriendinnen ontmoet. Ook haar ouders hebben mij erg geholpen met het geloof.

Vanaf dit moment viel mij op dat ik een stuk gelukkiger was dan voordat ik naar de kerk ging, dit was het teken voor mij dat ik God’s liefde had gevonden. Ik wist al snel dat ik deze liefde de rest van mijn leven bij mij wil hebben en dat ik mijn leven echt wilde geven aan God. Ik wilde erg graag gedoopt worden, er was alleen 1 probleem, mijn ouders. Zoals ik al zei, mijn ouders zijn totaal niet Christelijk. Dit stopte mij niet om door te zetten.

Zondag 9 juli was het zover. Mijn doop. Ik heb iedereen die mij heeft geholpen in het geloof uitgenodigd om te komen kijken. Ik vond het mega spannend.

Ik had nog nooit een doop meegemaakt, ik heb wel eens een filmpje online gezien en op film de doop van Olivia gezien, maar eigenlijk wist ik helemaal niet hoe het zou verlopen. Gelukkig hebben de mensen die mij zouden dopen mij van tevoren verteld wat er zou gebeuren (dit adhd kind was het natuurlijk toen het zover was alweer helemaal vergeten).

Nadat ik mijn getuigenis had voorgelezen, mocht ik het bad in. Op dit moment ging er zo veel door mijn hoofd, en plots werd ik onder water gedompeld en meteen weer omhoog gehaald. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik onder water was en mijn ogen open deed, ik zag het blauwe water boven mij en voelde mijn lasten van mij afglijden, in mijn gedachten was ik best een lange tijd onder water, alsof alles om mij heen even stil stond. Ik voelde de kracht van God. Ik voelde dat God bij mij was en ik wist dat ik de juiste keuze had gemaakt.

Tot de dag van vandaag weten mijn ouders nog steeds niet dat ik ben gedoopt. Ik ben wel van plan om het ze ooit te vertellen, op het juiste moment.

Ik merk, al helemaal de laatste tijd, dat mijn moeder niet achter het geloof staat, ik merk dat ik het moeilijk vind om over het geloof te praten en er trots op te zijn als ik met mijn ouders ben. Ik heb mij er een hele lange tijd zelfs voor geschaamd. Ik wist dat ik mij niet voor het geloof moet schamen, ik probeerde er steeds opener over te zijn.

Mijn ouders staan echt niet achter het geloof. Ik laat mij niet door naar beneden brengen, maar ik zal nooit stoppen met geloven in God.

Ik ben trots dat ik mij een Christen mag noemen, dat ik een dochter van God ben en ik ben Hem heel erg dankbaar voor het leven dag Hij mij heeft gegeven.

Chantal van Abeelen

Ik kan oprecht zeggen dat ik opnieuw geboren ben, in alle opzichten. Ik ben verlost van zwaarte en onrust, vrij van de negatieve overtuigingen die ik gedurende mijn leven heb opgebouwd en die een grote invloed hebben gehad op mijn leven.

Als kind voelde ik me vaak “anders” en begreep ik de wereld vaak niet. Als jong meisje was ik erg gevoelig en altijd op zoek naar bevestiging. Ik had altijd het gevoel dat er meer moest zijn tussen hemel en aarde en was vaak bezig met de vraag of dit alles was. Het idee dat we hier een bepaalde tijd op aarde zijn,
vervolgens sterven en dat er dan niets meer zou zijn, kon ik niet plaatsen. Het hield me bezig.

Begin 2020, toen de coronaperiode begon, begon ik een zoektocht omdat ik al snel inzag dat veel dingen niet klopten. Net als velen dook ik toen in de zogenaamde “rabbit hole” en raakte ik mezelf kwijt in het zoeken naar informatie. Ik werd keer op keer verbaasd en begon in te zien en te beseffen hoe gebroken en verscheurd de wereld is waarin we leven. Als ik die periode moet beschrijven, zou ik zeggen dat ik door een rouwproces ging. Ik wilde niet meer in deze wereld leven en zag de toekomst somber in.

Op dat moment kwam ik op het spirituele pad terecht. Ik begon met het kijken naar kaartleggingen, kreeg interesse in edelstenen, yoga, meditatie, cacaoceremonies en alles wat daarbij hoorde. Ik raakte steeds dieper betrokken bij deze materie en op een gegeven moment kreeg ik “downloads” en voelde ik me bijzonder. Ik maakte transcendente reizen en dacht dat ik hierdoor mijn frequentie en bewustzijn verhoogde en naar hogere dimensies ging. Ik was ervan overtuigd dat ik door hieraan deel te nemen bijdroeg aan het verhogen van de collectieve energie en dat we samen een mooie, nieuwe wereld konden creëren. Een wereld van hoger bewustzijn, doordrenkt van liefde. Ik had niet in de gaten dat ik door al deze dingen de deur wagenwijd had opengezet voor duistere energieën en demonen.

Een paar maanden geleden begon ik daar de prijs voor te betalen. Wat begon met slecht slapen, vervelende dromen en vaak wakker worden, veranderde uiteindelijk in diverse ervaringen met duistere energieën. Het werd steeds angstaanjagender. Totdat ik ongeveer 3 maanden geleden zo’n duistere ervaring had dat ik doodsbang was en letterlijk de hulp van God aanriep om me ervan te bevrijden. En waar ik om vroeg, gebeurde. Het duister verdween en ik werd verlost van de energieën. Ik voelde direct een gevoel van rust.

Voor mij was dit een compleet nieuwe ervaring. Omdat ik niet echt ben opgegroeid met geloof, was dit een hele nieuwe wereld voor mij. Afgezien van mijn doop als baby en mijn eerste communie had ik weinig ervaring met de kerk. Door veel te lezen over vergelijkbare gebeurtenissen kwam ik erachter dat ik behoorlijk verstrikt was geraakt in de “New Age” beweging.

Sinds mijn ontmoeting met God ben ik op een pad van rust terechtgekomen. Ik besefte dat dit is waar ik altijd naar op zoek ben geweest: iets eenvoudigs zonder franje. Jezus heeft me rust gegeven en langzaam verwijdert Hij alle lagen van mijn wezen.

Eind maart ben ik voor de eerste keer naar Jubilee gegaan en zelfs voordat ik de kerk binnenstapte, voelde ik een zeer prettige energie. Wat daar gebeurde, is met geen woorden te beschrijven. Op die dag, 26 maart 2023, was er de mogelijkheid om jezelf te laten dopen. Hoewel ik hier niet van op de hoogte was en er niet op voorbereid was, koos ik ervoor om mezelf te laten dopen. Het was de beste keuze die ik ooit in mijn leven heb gemaakt.

Die dag kreeg ik rust, werd ik in mijn kracht gezet en realiseerde ik me dat er altijd iemand is die voor me zorgt. Ik mag leven in vol vertrouwen en overgave. Ik gun iedereen deze buitengewone manier van leven.